يادت هست كه گفتي: دوستت دارم
سرم رو پايين انداختمو گفتم: نظر لطفته
سرم رو بالا اوردي و تو چشام نگاه كردي وگفتي: نظر لطفم نيست ، نظر دِلَمه
تكرار اون نگاه نافذ و اون جمله كه هيچ وقت برام تكراري نميشه باعث شد كه دلِ منم صاحب نظر بشه
و منو مجبور كنه كه بهت بگم : منم دوست دارم
مگر نگفته بودي "دوستت دارم"؟
مگر دوستت نداشتم؟
پس چرا حالا ، تنها هم آغوش من يادِ توست؟
يكي از ما دو تا دروغ مي گفت.....
ولي هنوز همانقدر برايم عزيز هستي كه نمي توانم تُهمت اين دروغگويي را به تو بزنم
آري من دروغ مي گفتم...
دروغي به وسعت تمام بي تو ماندن هايم
من دوستت نداشتم من ديوانه وار عاشقت بودم
من تو را با ذره ذره وجودم مي پرستيدم

تو میتونی من و از پا درآری تو میتونی که اشکم در بیاری
فقط تویی که میتونی عزیزم منو عمری توی کما بزاری
تو میتونی که روحم رو بپاشی تو میتونی دوسم نداشته باشی
آره تویی که میتونی عزیزم بری لحظه ای یاد ما نباشی
ولی خوب میدونی نمیتونی بگیری از دلم هواتو
ولی خوب میدونی نمیتونی بگیری از من خاطرات و
تو میتونی نبینی خستگیمو
تو میتونی نفهمی بچگیمو
تو میتونی که نادیده بگیری
تمام لحظه های زندگیمو
بی وفایی تو خونته میدونم
میتونی بگذری اینم میدونم
میدونم میتونی بشنوی ساده
دل و حرمت هر چی هست میدونم
ولی خوب میدونی نمیتونی بگیری از دلم هواتو
ولی خوب میدونی نمیتونی بگیری از من خاطرات و

از عصر ليلي مجنون بسيار گفته اند

گفته اند که خواستن توانستن است

اما زيباتر آن است که نخواستن نتوانستن نيست ، تنها نخواستن است

بهتر از تو مي دانم و آسانتر از تو پيش بيني مي کنم

که بعد از خواندن اين چند سطر آشفته تا چند روز چگونه مي شوي

تا دوباره تحملم تمام شود

و با چند پرسش و يک تو را به خدا ، اين بار هم ببخش، تمامش کنم

و تمام حرف هايي را که با هزار اميد و آرزو

سنگفرش سپيدي اين نامه بيگناه کرده ام

يک بار ديگر راهي ديار فراموشي کنم

و آخرش به اين پرسش که : (( اين حرف ها يعني چه؟ ))

هم يک پاسخ رها کننده دهم اما پيش از تکرار اين حادثه مي پرسم چرا ؟

جان آن خوشبختي که به قول خودت مضمون دعاهاي پنهان توست ،

يکبار تنها در خلوت آن شبهايي که از هر دردي چشم بر هم نمي گذاري

و خوابت نمي برد براي اين تغيير ناگهاني پاسخي پيدا کن