شايد يه كسي شب ها براي اينكه خواب تورو ببينه به خدا التماس مي كنه ، شايد يه كسي به محض ديدن تو دستش يخ ميزنه و تپش قلبش مرتب بيشتر ميشه ، مطمئن باش يه كسي شب ها به خاطر تو توي درياي اشك مي خوابه ، ولي تو اون رو نمي بيني

از همهء گلهاي رز تنها بخاطر اينکه خار يکي از آنها در

: آدمـک آخــرِ دنيــاست، بخند... آدمـک مـرگ هـمين جاست، بخند... آن خـدايي که بـزرگش خوانـدي به خـدا، مثـل تـو تنهـاست، بخند... دستخطي کـه تـو را عاشـق کرد شوخـيِ کاغــذي ماسـت، بخند... فکر کن دردِ تـو ارزشـمند است فکر کن گريـه چـه زيباست، بخند... صبحِ فردا به شبت نيست که نيست, تـازه انگار کـه فـرداسـت، بخند... راستـي آنچـه بـه يــادت داديم پَر زدن نيست کـه درجاسـت، بخند... آدمــک نغمــهء آغــاز نخوان به خــدا آخــر دنيـاست، بخند

ساعت 3 شب بود كه صداي تلفن , پسري را از خواب بيدار كرد...پشت خط مادرش بود..... پسر با عصبانيت گفت: چرا اين وقت شب مرا از خواب بيدار كردي؟؟؟؟؟؟ مادر گفت:25 سال قبل در همين موقع شب تو مرا از خواب بيدار كردي..... فقط خواستم بگويم تولدت مبارك پسرم..... پسر از اينكه دل مادرش را شكسته بود تا صبح خوابش نبرد.....صبح سراغ مادرش رفت.....وقتي داخل خانه شد مادرش را پشت ميز تلفن با شمع نيمه سوخته يافت..... ولي مادر ديگر در اين دنيا نبود..... (دل هيچ کسي رو نشکنين

اي گل تازه که بويي ز وفا نيست تورا

خبر از سرزنش خار جفا نيست تورا

رحم بر بلبل بي برگو نوا نيست تورا

الطفاتي به اسيران بلا نيست تورا

ما اسير غم و اصلا غم ما نيست تورا

با اسير غم خود رحم چرا نيست تورا

فارق از عاشق غمناک نمي بايد بود

جان من اين همه بي باک نمي بايد بود

همچو گل چند به روي همه خندان باشي

هم ره غير به گلگشته گلستان باشي

هر زمان با دگري دست و گريبان باشي

زان بينديش که از کرده پشيمان باشي

جمع با جمع نباشندو پريشان باشي

ياد حيراني ما آري و حيران باشي

ما نباشيم که باشد که جفاي تو کشد

به جفا سازد و صد جور براي تو کشد

شب به کاشانه اغيار نمي بايد بود

غير را شمع شب تار نمي بايد بود

همه جا با همه کس يار نمي بايد بود

يار اغيان دل آزار نمي بايد بود

تشنه خون من زار نمي بايد بود

تا بدين مرتبه خون خار نمي بايد بود

من اگر کشته شوم باعث بدناميه توست

موجب شهرت بي باکي و خود کامي توست

ديگري جز تو مرا اين همه آزار نکرد

جز تو کس در نظر خلق مرا خار نکرد

آنچه کردي تو به من هيچ ستم کار نکرد

هيچ سنگين دل بيداد گر اين کار نکرد

اين ستم با دگري با من بيمار نکرد

هيچ کس اين همه آزار من زار نکرد

جان من سنگ دلي دل به تو دادن غلط است

بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

چشم اميد به روي تو گشادن غلط است

روي پر گرد به راه تو نهادن غلط است

رفتن و لاست ز کوي تو ستادن غلط است

جان شيرين به تمناي تو دادن غلط است

تو نه آني که غم عاشق زارت باشم

چون شود خاک بر آن خاک به يادت باشم

مدتي هست که حيرانم و تدبيري نيست

خون دل رفته ز دامانم و تدبيري نيست

از جفاي تو بدين سانم و تدبيري نيست

چه توان کرد پشيمانم و تدبيري نيست

شرح در ماندگي خود به که تبرير کنم

عاجزم چاره من چيست چه تدبير کنم

نخل نوخي ز گلستان جهان بسيار است

گل اين باغ بسي سرو روان بسيار است

جان من همچو تو غارتگر جان بسيار است

ترک زرين کمر مي ميان بسيار است

با لب همچو شکر تنگ دهان بسيار است

نه غير از تو جوان نيست جوان بسيار است

ديگري اين همه بيداد با عاشق نکند

قصد آزوردن ياران موافق نکند

مدتي شد که در آزارم و ميداتي تو

به کمد تو گرفتارم و ميداني تو

از غم عشق تو بيمارم و ميداني تو

داغ عشق تو به جان دارم و ميداني تو

خون دل از مژه مي بارم و ميداني تو

از براي تو چنين زارم و ميداني تو

از زبان تو حديثي نشنودم هرگز

از تو شرمنده يک حرف نبودم هرگز

مکن آن نوع که آزورده شوم از کويت

دست بر دل نهم و پا بکشم از کويت

گوشه اي گيرم و من بر نيايم سويت

نکنم با دگر ياد قد دلجويت

ديده پوشم ز تماشاي رخ نيکويت

سخني گويم و شرمنده شوم از رويت

بشنو پندو مکن قصد دل آزورده خويش

ور نه بسيار پشيمان شوي از کرده خويش

چند صبح آيم و از خاک درت شام روم

از سر کوي تو خود کام به نا کام روم

صد دعا گويم و آزورده به دشنام روم

از پيت آيم و با من نشوي رام روم

دور دور از تو من تيره سر انجام روم

نبود تهفه که همراه تو يک گام روم

کس چرا اين همه سنگين دل و بد خو باشد

جان من اين روشي نيست که نيکو باشد

از چه با من نشوي يار چه مي پرهيزي

يار شو با من بيمار چه مي پرهيزي

چيست مانع ز من زار چه مي پرهيزي

بکشاي لعل شکر وار چه مي پرهيزي

حرف زن اي بت خونخوار چه مي پرهيزي

نه حديث ميکني انکار چه مي پرهيزي

که تو را گفت که به ارباب وفا حرف نزن

چين بر ابرو زن و يک بار به ما حرف نزن

درد من کشته شمشير بلا ميداند

سوز من سوخته داغ جفا ميداند

مسکنم ساکن سحراي فنا ميداند

همه کس حال من بي سرو پا ميداند

پاک بازم همه کس تور مرا ميداند

عاشق همچو منم نيست خدا ميداند

چاره من کنو مگذار که بيچاره شوم

سر خود گيرم و از کوي تو آواره شوم

از سر کوي تو با ديده تر خواهم رفت

چهره آلوده به خون آب جگر خواهم رفت

تا نظر ميکني از پيش نظر خواهم رفت

گر نرفتم ز درد شام صحر خواهم رفت

نه که اين بار چو هر بار دگر خواهم رفت

نيست باز آمدنم باز اگر خواهم رفت

چند در کوي تو با خاک برابر باشم؟

چند آماره جفاي تو ستمگر باشم

چند پيش تو به قدر از همه کمتر باشم

از تو چند اي بت بد کيش مکدر باشم

ميروم تا به سجود بت ديگر باشم

باز اگر سجده کنم پيش تو کافر باشم

خود بگو کز تو کشم نازو تقابل تا کي

طاقتم نيست از اين بيش تحمل تا کي

سبزه دامن نسرين تو تورا بنده شوم

ابتداي خط مشکين تورا بنده شوم

چين بر ابرو زدن و کين تو را بنده شوم

گره بر ابروي پر چين تو را بنده شوم

حرف نا گفتن و تمکين تو را بنده شوم

حرف محجوبي و آيين تورا بنده شوم

اله اله ز که اين قاعده اندوخته اي

کيست استاد تو اينها ز که آموخته اي

اين همه جور که من از پي هم ميبينم

زود خود را به سر کوي عدم ميبينم

ديگران راحت و من اين همه غم ميبينم

همه کس خرم و من دردو علم ميبينم

لطف بسيار طلب دارم و کم ميبينم

خستم و آزورده و بسيار ستم ميبينم

خرده بر حرف درشت من آزورده مگير

حرف آزورده درشتانه بود خورده مگير

آنچنان باش که من از تو شکايت مکنم

از تو قطع لطب لطف و عنايت نکنم

پيش مردم ز جفاي تو شکايت نکنم

همه جا قصه درد تو روايت نکنم

ديگر اين قصه بي حدو نهايت نکنم

خويش را شهره هر شهر و ولايت نکنم

خوش کني قاتر وحشي ز نگاهي بندم

سوي تو گوشه چشمي ز تو راهي بندم

بیخیال از این که من پای عشقت جون می دم

                                            بي تو پر از گريه ام
                                                 ابرم ، ابر بهارم
                                                 وقتي نيستي كنارم
                                                 دلم مي خواد ببارم

   اينقدر تو رو دوسِت دارم
         كه آب رودخونه ها
               درياچه رو دوست دارن
                    
                      اينقدر تو رو دوسِت دارم
                              كه بچه هاي تنها
                                    بازيچه رو دوست دارن

ديشب به خواب رفتم، تو را در گوشه اي از اين زمينِ خاکي در حالي يافتم که

 دستهايت رابر رويِ زانوهايت آوار کرده بودي و نگاهت را به نقطه اي دور دست امتداد ميدادي .

دچار یعنی عا شق