بهت نمی گم که هر چی بخوای بهت می دم چون همه چيزم توئی

نمی خوام خوابتو ببينم چون تو خيلی خوش تراز خوابی

اگه يه روزچشمات پرازاشک شدودنبال يه شونه ميگشتی که گريه کنی صدام کن بهت قول نمی دم که ساکتت کنم ولی منم پا به پات گريه می کنم.

اگه دنبال مجسمه سکوت می گشتی تا سرش داد بزنی صدام کن قول می دم ساکت بمون.

 خنده ها تکراری گریه ها تکراریست

 من در این تکرارها مانده در بهت و سکوت

 دیگران می خندند و دلم می داند که چقدر تکراریست

 همه جا غرق سکوت 

 کوچه ها رو به غروب همه جا تاریک است

 پیش رو تاریکی پشت سر تاریکی

 دل من می ترسد

 ترس هم تکراریست ....

 زندگی تکراریست

 خنده ها تکراری گریه ها تکراریست

 من در این تکرارها مانده در بهت و سکوت

 دیگران می خندند و دلم می داند که چقدر تکراریست

 همه جا غرق سکوت 

 کوچه ها رو به غروب همه جا تاریک است

 پیش رو تاریکی پشت سر تاریکی

 دل من می ترسد

 ترس هم تکراریست ....

ای عزیز جان من

من برای مرگ خود یک بهانه می خواهم

یک بهانه ی پوچ عاشقانه می خواهم

از غمی که می دانی با تو بودنم ، مرگ است

بی تو بودنم هرگز

گر بهانه این باشد من بهانه می گیرم

عاشقانه می میرم

نمی شوم که همه چیزش تو بود و تنها آشنای دیرینه اش صدای تو صدایی که تنها یادگار توست

دیگر آرزوهایم را بلند نمی گویم..... دیگر وقتی به آسمان تنهاییم می نگرم از خدای آسمانیم

تو را نمی خواهم دیگر امید دیدارت مرا شاد نمی کند..دیگر قشنگترین حس دنیا زمان با تو بودن

نیست..دیگر این غریبه غریبانه هایش را برای تو نمی سراید....

می دانی چرا...؟؟؟!

چون دیگر من تو را در دنیای احساس نمی خواهم..چون  دیگر جز وجودت هیچ چیز مرا آرام نمی کند

نه صدایت و نه دیدارت و نه غریبانه هایم...این فقط وجود توست که عطش عشق مرا سیراب می کند.

آری من تو را می خواهم در دنیایی واقعی .. دور از وهم و خیال و تنهایی...و تنها مرگ است که

عشق تو را از وجودم پاک می کند

به جون ستاره هامون تو عزیز تر از چشامی

هر جا هستی خوب و خوش باش تا ابد بغض صدامی

من اگه دوست نداشتم پای غم هات نمی موندم

واست این همه ترانه از ته دل نمی خوندم

تقدیم به کسی که تنها آشنای این غریبست....

برام دعاااااااا کنید

زندگي مي گذرد چون عابري از اين گذر اما تو هيچوقت نمي گذري نه از من و نه از خاطر من.

اين را قلبي مي گويد كه تو را با تمام وجود باور دارد ودوستت دارد اگرچه همه چي اينگونه هست كه فراموشم

كردي اما صدائي از درون از ته قلبم فرياد مي زند كه هر نفس تو به اسم من هست و اين نفس توست كه مرا

زنده نگه داشته ...

بر هر صفحه از قلبم نام تورا مي نويسم و فرياد مي زنم هميشه به ياد تو خواهم بود حتي اگه گمان كني از يادم

رفتي هيچ نمي گويم زيرا كه خدا آگاهست و من به خدا اميدوار.

سكوت مي كنم اما درونم غوغائيست نا فرجام... بي تفاوتم مي پنداري اما خبر نداري كه در دلم چه ميگذرد .اين

كه تو سالمي و خوشحال ..براي من بس است.

برايت دعا مي كنم آن هنگام كه همه در خوابند و خد اوند است كه هميشه بيدار مي ماند.

قلبم را با اين نواي سوزناك سوار بر تك ستاره زندگيم مي كنم و با بغض و گريه مي گويم مقصد گوشه قلب تو

هميشه برايت دعا مي كنم ... هميشه با ماه و ستارگان از تو سخن مي گويم ... هميشه از خدا مي خواهم كه

مراقبت باشد... هيشه دلم را با يك عالم شبنم اشك كه به روي گلبرگهاي اين گل سرخ نشسته برايت مي فرستم...

هميشه در دلم از تو سخن مي گويم...

  هميشه برايت پيغام مي فرستم كه" دوستت دارم

حالا چی شده که واسه دیدنم حســـی نداری

می گفتی یه لــحظه از دوری من آروم نداری

کنج اتاقت می شینی همش برام چشم انتظاری

تو که حسرت یه لحظه عاشقیٌ روو دلم گذاشتی

می دونم که از همون اول تو منٌ دوسـتم نداشتی

فکر نکن که حرفام یه خواهشٌ یـــــــه التـــماســه

بدون که این حرفام نشونهای واسه مرگ احساسه

واسه منٌ تو نمونده حتی یــــه فرصــــــتی

نمی خوام که از تو بشنوم حتی یه صحبتی

آخه یه عمره که اونا توی آســـــــمون اسیرن

تو که عاشق نبودی بدونی انتظـــار چیه!

توی دنیای کاغذیت عاشقه بی قرار کیه!

قرار نبود نم نم توو شب بشم

بری من جون به لــــب بشم

نگو که می خوای بری با کوله بار خاطره

بمون پیش منٌ نرو گرچه دلت مـــــسافره

خاطراتت واسه من همیشه یه غوغاست

حتی اگه بری عــشـــــقت همین جاست

ســــــــردی نگاه تو قلبمٌ میشکونه

میدونه که بدون تو زنده نمی مونه

چرا حرفات این روزا بی صداست

نگو که دلت از من جـــــداســـــت

غرق بی کســــــی میشم بی صدا میشه نفســـــم

این دل شکستـه من خیلی وقته بی فروغه

فهمیده تو این زمونه عشق فقط یه دروغه

میشکنه دل منً هرکی که از راه میــرســـه

نمی خوام که دل بدم تا مرگه من سر برسه

هر لحظه کسی می بینم که یه جایی دل داده

خنده از گٍریًم میگیره که پای چی وایســـاده

بیچاره عاشـق شده شــــب و روز آروم نداره

توو خیالش واسه عشقش هنوزم داره می باره

اون دلً باخته ســـاده عاشــــق شده بی اراده

نمیدونه واسه باریدن چشماش باید بشه آماده

اطلسي هاي عاشقــو از گـل لبهـــات مي چيدم

تو رو خدا صدام نـکن تو خواب تومهربون تري
دست منو مي گيري و با خود به ابرها مي بري

هزار تا آسمون واسـم ستاره ها رو مي شماري
ماهو مياري رو زمين جاش منو اونجا مي ذاري

چقد تو پاک و مهربون تو خواب من پا مي ذاري
بيدار مي شم تو مي ري و باز منو تنها مي ذاري

تو رو خـدا به جـون من خوابمو از چشام نگير
تو جون بخواه منم مي دم ، خوابمو از چشام نگير

تو رو خدا صـدام نکن خوابتو داشتم مي ديدم
اطلسي هاي عاشقــو از گل لبهــات مي چيدم

آنها غریبه اند

آزارم میدهند اگر

گلا یه ای نیست

آنها كه نمیدانند. . .

میبینی چه كرده ای؟

. . . باشد

نگاهم نكن . . .

من كه چیزی نمیخواهم . . .

غرق دوست داشتنیهایت باش

من بجای تو نیز میمیرم

شاید اینگونه سراغی بگیری

. . . من غرق تو میشوم

رفته ای . .  میدانم

نمی آیی . . میدانم

. .  باشد

. . برای گاه آخر لبخندی بزن

شاید این . . .

بگذر . . .

بگذار و بگذر .

چیزایی که گفتم داستان نبود

تازه آلان کمی بهم نزدیک تر شدیم

تو ناراحتی ولی من اشک می ریزم

فرقامون همیناست

از بس عزیزم سر بسته حرف زدم دیگه خستم

می خوام بهت بگم همین آلان از ضعف

دستام شروع کردن به لرزیدن

اشکهام شروع کردن به غلتیدن

ولی بازم می دونی برام مهم نیست

مهم اینه که تو توی دل شاد باشی

خودت می دونی باهات خیلی حرف دارم ولی جاش نیست فقط می خوام تو شاد باشی

پرسه ای آغاز کردیم در خیال  دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک ، دو سالی می گذشت  یک ، دو سال از عمر رفتو برنگشت 

 دل به یاد آورد اول بار را  خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را  آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهمو سر بسته بود  چون من از تکرار او هم خسته بود

آمدو هم آشیان شد با من او  هم نشینو هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او ناتوان بودو توان شد با من او

دامنش شد خابگاه خستگی  این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر  وای از آن عمری که با او شد بسر

مست او بودم زدنیا بی خبر دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمدو در خلوتم دم ساز شد  گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش : در عشق پا برجاست دل   گر گشایی چشم دل زیباست دل

گر تو زورق بان شوی دریاست دل  بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده  در پی عشق تو سرگردان شده

گفت : در عشقت وفادارم بدان   من تو را بس دوست می دارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان  چون تویی مخمور خمارم بدان

با تو شادی می شود غم های من  با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش : عشقت به دل افسون شده   دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده  عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش  طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود  بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود  همچو عشق من هیچ گون زیبا نبود

خوبی او شهره ی آفاق بود  در نجابت در نکوهی طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت  طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت  بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود بس  حسرت و رنج فراوان بود بس

یار ما را از جدایی غم نبود  درغمش مجنون و عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود  سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست  ساده ام آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست  این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رست  رفت و با دلداری دیگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است  خصم جان و تشنه ی خون من است

بخت بد بین ، وصل او قسمت نشد  این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست  با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم  باده نوش غصه ی اون من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم  ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را  سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر  بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر  دیشب از کف رفت ، فردا را نگر

آخرین یک بار از من بشنو  پند بر من و بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود  عشق دیرین گسسته تاروپود

گر چه آب رفته باز آید به رود  ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است  باش با او یاد تو ما را بس است