. با منی ، هر جا و اینک آمده ام تا مثل همیشه سنگ صبور روزهای دلتنگی ام باشی!

دلم به وسعت یک آسمان تیره غمگین است . صدایی نیست ، مأوایی نیست ، حتی سایبان

روزهای دلتنگی نیز دیگر جوابگوی دلتنگی هایم نیست.

من آمده ام! اینجا ، کنار دلواپسی های شبانه ات،‌ کنار شعله ور شدن شمع وجودت ،اما نمی دانم

 چرا دلم آرام نمی گیرد...

دلم گرفته، دلم سخت در سینه گرفته، با تمام وجود تو را می خوانم ؛ از تو چیزی نمی خواهم

جز دریای بی ساحل وجودت را، جز دستهای مهربانت را، جز نگاه آرامت را ....

هر شب حضورت را در کلبه خیال خویش می آورم، وجودت را با تمام هستی باقیمانده در

 نهانخانه قلبم نهان می کنم ، چشم هایم را باز نمی کنم تا شاید بتوانم تصویرت را بر روی پلک

های بسته ام حک کنم ، اما باز هم جای تو خالی است...

قصه از کجا شروع شد از من یا از نگاه تو

از خنده های من یا از چشمک زدن های تو

آیا آغاز قصه از دریا بود یا از آسمان

از پرواز پرنده  یا از شکستن بال های پرنده

آشنایی من  تو از کجا بود ؟

از ماه یا از خورشید

از گل یا از بلبل

سر خط ماجرا کجا بود؟

از باران یا قطره ی باران

از باد یا طوفان

قصه به کجا رسید

به کوچ پرستو

یا به شبنم گمشده

به یاس خوشبو ی له شده زیر پای من و تو

پرواز غو از دریاچه

یا به شکسته شدن شیشهء عمر من

این قصه از کجا شروع شد

به کجا رسید

                   آخرش چه شد

                                       پایانش چه بود

       فرار

غم

       قصه

تنهایی

         یا ستاره شدن تو  آسمانه خدا

وقتی میرفتی چشمانم به قامتت بود ...چه اشنا بود این قامت زیبایت مهربانم...دویدم ...مانع از ادامه دادن راحت شدم...کمر پر غرورم را خم کردم و به پاهات افتادم ...اشک نمیگذاشت ببینم کجا را  میبوسم ولی حسم میگفت کفشهایت است که غرق در بوسه هایم شده بود...اما تو پاهایت را از لبان من دزدیدی به من گفتی ...هرگز...چشمانم که  جایی را نمی دید بالا اوردم و در برق چشمانت که چون خورشید میدرخشید ثابت کردم و گفتم:............................................التماست میکنم................................حالا از اون روز سالهاست که میگذرد و من همچنان چشمانم به چارچوب در التماس دیدنت را طلب میکند ...اما...تو نیستی ...

همه غصه هاش اسیرش با منه

تو میری اونکه دلش خونه منم

تک و تنها مثه مجنون منه

                     پر از برگ ...پر از معنا

                                             همه جا را گشتم

کتابها را پیش آوردم...گشودم

                    همه سفید بودند....

سخن این بود......(در ورای کلام رازهایی است..

                                    یعنی خاموش باش....)

          شمع همچنان در دستهایم آب شد

                           تا به خاموشی نشست.......

مرگ عشق روزی است که در اندوه شبی هول انگیز

                 واژه های شعرش خالی از درد وغم عشق شوند

رفتم مرا ببخش ومگو او وفا نداشت

                       راهی بجز گریز برایم نمانده بود

                                                                                                   روز سوم هم گذشت

اما بر سر پیمان خویش بودم

                                    ظلمت زندان مرا می کشت...     وباز زندان بان خویش بودم

می شنیدم نیمه شب های های گریه هایش را

                                                             در صدایم گوش می کردم درد بسیار صدایش را

شرمگین می خواندم بر خویش از چه بیهوده گریانی...

در میان گریه می نالید  دوستت دارم

                                                 نمی دانی

                                                             دوستت دارم

                                                                              نمی دانی...

آیینه پرسید که چرا دیر کرده است نکند دل دیگری او را اسیر کرده است

خندیدم و گفتم او فقط اسیر من است تنها دقایقی چند تاخیر کرده است

گفتم امروز هوا سرد است شاید موعد قرار تغییر کرده است

خندید به سادگیم آیینه و گفت احساس پاک ، تو را زنجیر کرده است

گفتم از عشق من چنین سخن مگوی گفت خوابی سال ها دیر کرده است

در آیینه به خود نگاه می کنم آه ! عشق تو عجیب مرا پیر کرده است

راست گفت آیینه که منتظر نباش او برای همیشه دیر کرده است

چرا پیشم نمیاد

چرا از اشک چشمام

دلش به رحم نمیاد

آخه اون که پناه منه

اون که تکیه گاه منه

واسه چشماش می میرم

آخه این گناه منه

یه شوخی بود و یه قصه ی تلخ

وقتی که گفتی تو رو نمی خوام

خیال می کردم می خوای بترسم

ولی هنوزم باور نکردم

چشمای گریون ٬ دستای خسته

دوری چشمات منو شکسته

رنگ اون چشات چشای سیات

زنجیر دلت دستامو بسته

عصر اون روز زیر بارون و به من برگردون
خاطرات لب ایوون و بهم برگردون
توی فال افتاده بود عاشقمی یادت می یاد
فال راست تو فنجون و بهم برگردون

من می خوام با تو باشم فرقی نداره چه جوری
تو بمون با این کارت جون و بهم برگردون
با نگات باز بیا آتیش بسوزون توی دلم
برق اون چشمای مجنون و بهم برگردون

حرف و قولات چی می شه یعنی فراموشش کنم
پس تو هم حرفای خوبم رو بهم بر گردون
من می خوام برم به یه جزیره به یه جای دور
اجازم دست تو اونو بهم برگردون

عصر اون روز زیره بارون و بهم برگردون....

بگو داری دروغ میگی

بگو تو رو خدا

تمام دیروز عصر تو چشم تو چشم من حرف زدی ...

با هم بودیم ...

 با هم شام خوردیم ...

 تمام مدت تو از خودت و کارت گفتی ...

نه ممکن نیست

داری دروغ میگی...

تمام دیشب رو درد و دل کردی

روی اون نیمکت توی پارک توی اون سرما وقتی داشتی از تب میسوختی

نگو هزیون گفتی

نگووووووووووووووو

تمام دیشب تو خواستی و دست من تو دستت بود

من بودم که به حرفات گوش کردم

من بودم که خواستم کمکت کنم

من بودم که دلداریت دادم

من بودم که اشکت رو پاک کردم

من بودم ...............

تو خودت دستم رو گذاشتی رو صورتت

مگه تو نبودی؟

مگه تو نخواستی ؟

دیشب سرت روی شونه کی بود؟

چرا؟..............چطوری ممکنه؟

نه نه نه امکان نداره

نمیتونم باور کنم که منو واسطه کردی از  یکی دیگه واست خواستگاری کنم

این امکان نداره

 دارم خواب میبینم

کسی نیس بیاد بزنه تو گوشم تا بیدار بشم؟

نه باور نمیکنم

امکان نداره................

ایکاش الان سر کار نبودم

ایکاش خونه بودم

ایکاش تو بیابون بودم

ایکاشششششششششش

ایکاش بمیرم خلاص بشم .........باور نمی کنم