وقتی مُرد همه می گفتند به بهشت رفته است آدم مهربانی مثل او حتماً به بهشت می رود.

   در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ی کیفیت فراگیر نرسیده بود و استقبال از او با تشریفات مناسب انجام

   نشد.

   فرشته نگهبانی که باید او را راه می داد نگاه سریعی به فهرست نام ها انداخت و وقتی نام او را نیافت او

را به جهنم فرستاد.

   در جهنم هیچ کس از آدم دعوتنامه یا کارت شناسایی نمی خواهد هر کس به آنجا برسد می تواند وارد

شود.

   مَرد وارد شد و آنجا ماند . . .

   چند روز بعد شیطان با خشم به دروازه بهشت رفت و یقه فرشته نگهبان را گرفت و گفت:

   این کار شما تروریسم خالص است!

   نگهبان که نمی دانست ماجرا از چه قرار است پرسید: چه شده؟

   شیطان که از خشم قرمز شده بود گفت:

   آن مَرد را به جهنم فرستاده اید و آمده و کار و زندگی ما را به هم زده. از وقتی که رسیده نشسته و به

حرف های دیگران گوش می دهد و به درد و دلشان می رسد. حالا همه دارند در جهنم با هم گفت و گو می

کنند٬ یکدیگر را در آغوش می کشند و می بوسند.

   جهنم جای این کارها نیست! لطفاً این مَرد را پس بگیرید!!

   وقتی قصه به پایان رسید درویش گفت:

   با چنان عشقی زندگی کن که حتی اگر بنا به تصادف در جهنم افتادی خود شیطان تو را به بهشت بازگرداند

بس که دیوار دلم کوتاه است

 هر که از کوچه تنهایی من می گذرد

به هوای هوسی هم که شده

 سرکی میکشدو میگذرد

چو آهوی گریخته ای رام می شوم

باور نمی کنی ؟ ای همه هستیم

که من دارم به جرم عشق تو بدنام می شوم

من بی تو پای چوبه ی دار غریبی ام

روزی هزار مرتبه اعدام می شوم

با چشم های خویش مرا آرام می کنی

باور نمی کنم که چنین خام می شوم

گفتی که تو هرگز عاشق خوبی نمی شوی

گفتم : قسم به عشق ! سر انجام می شوم

با همتون قهر می کنم

می رم یه جای دور عمرمو سر می کنم

میرم به اونجایی که میگن شهر غمه

اونجا همش مال منه

جایی که فقط غصه و ماتمه

قهر می کنم قهر می کنم

با خودمم قهر می کنم

توی جهنم می شینم

کاری ندارم با کسی

تنهای تنها می شینم

شوخی ندارم با کسی

اونجا می شینم تنهای تنها

با همتون قهر می کنم

می پرسی تو را دوست دارم؟

حتی اگر بخواهم پاسخ دهم نمی توانم

مگر می شود با کلمات، احساس دستها را بیان کرد؟

می پرسی تو را دوست دارم؟ مگر واقعا پاسخ این سوال را نمی دانی؟

مگر خاموشی من، راز دلم را به تو نمی گوید؟

مگر آه سوزان از سر نهان خبر نمی دهد؟

راستی آیا شکوه آمیخته به بیم و امید، که من هر لحظه هم می خواهم به

زبان آورم و هم سعی

می کنم که از دل بر لبم نرسد، راز پنهان مرا به تو نمی گوید؟

عزیز من!

 چطور نمی بینی که سراپای من از عشق به تو حکایت می کند ؟ همه ذرات

وجود من

با تو حدیث عشق می گویند، بجز زبانم که خاموش است...

شخصي ديوار خانه اش را براي نوسازي خراب مي کرد.خانه هاي ژاپني داراي فضايي خالي بين ديوارهاي چوبي هستند. اين شخص در حين خراب کردن ديوار  در  بين ان مارمولکي را ديد که ميخي از بيرون به پايش کوفته شده است.

دلش سوخت و يک لحظه کنجکاو شد .وقتي ميخ را بررسي کرد تعجب کرد اين ميخ ده سال پيش هنگام ساختن خانه کوبيده شده بود!!!

چه اتفاقي افتاده؟

مارمولک ده سال در چنين موقعيتي زنده مونده !!!در يک قسمت تاريک بدون حرکت.

چنين چيزي امکان ندارد و غير قابل تصور است.

متحير از اين مساله کارش را تعطيل و مارمولک را مشاهده کرد.

تو اين مدت چکار مي کرده؟چگونه و چي مي خورده؟

همانطور که به مارمولک نگاه مي کرد يکدفعه مارمولکي ديگر با غذايي در دهانش ظاهر شد .!!!

مرد شديدا منقلب شد.

ده سال مراقبت. چه عشقي ! چه عشق قشنگي!!!

اگر موجود به اين کوچکي بتواند عشق به اين بزرگي داشته باشد پس تصور کنيد ما تا چه حدي مي

 توانيم عاشق شويم اگر سعي کني

باید بفهمم
کدام پاسخ
شوق از تو پراند
و اندوه سهم ما شد..
آن روزها
که گلایه هم شعر بود

تا
"دوستت دارمی و دیگر هیچ"
تا "یک بعد ار ظهر پر حادثه کنار تو"
تا"لمست کرده ام که سیاهی معنا ندارد"

تا "قهوه می خوریم با فالی از حافظ"

چقدر فاصله هست؟..
باید بفهمم..

"حصار هر خدایی هم
 ارتفاعی دارد
که تسلیم پرواز می شود"

دارم به مهربونیتش شک میکنم

دیگه این حرف باور ندارم             " خدایی  در  این  نزدیکی  هاست

که نکنه نامردي اشکات و ببينه و بهت بخنده

گفتم: اگه بارون نباره چي؟

برگشتي و گفتي: اگه چشماي قشنگ تو بباره ؛ آسمون هم گريش مي گيره

گفتم: يه خواهش ازت دارم! وقتي که آسمون چشمام مي خواد بباره

مي شه تنهام نذاري گفتي: به چشم!! ........

اما حالا ....

امروز دارم گريه مي کنم ولي آسمون نمي باره

تو هم اون دور ايستادي و بهم مي خندي .

می گویند : از صبح بنویس ، از آفتاب  . من چگونه از خورشید بنویسم وقتی تمام وقت ،

 باران پنجره ی چشمانم را شسته است. همه دلشان نقش های مثبت می خواهد و آدم های

خوش حال. اما من گمان می کنم خیلی خوب است که نمی توانم ادای آدم های خوشبخت را

در بیارم.

بی ستاره ام و زرد ، با طعم معطر پاییز ، که حضورش تنها معجزه ی لحظه های تنهایی من

است.

آغوش ترانه ها همچنان از عطر تن او که باید پر باشد خالی است ، نمی توانم باورش کنم

نه رفتنش را و نه ماندنش را.

خلاصه غم سنگینی است اگر سر نخواستن دلی دعوا باشد . امّا همیشه حق با برنده نیست ،

می شود در عین بازنده بودن سربلند بود و او را از کوچه پس کوچه های دنیا گدایی کرد .

سکوت می کنم تا به خاک سپردن آخرین خاکسترهای آرزوی برباد رفته ام آبرومند باشد ،

گریه می کنم با شکوه ، مثل اقیانوس ، او نمی شنود و نمی داند که ماه ، خوشبختی مشترک

همه ی بی ستاره هاست...

حالا نشستم یه گوشه دارم ستاره می شمارم

تنهایی عین یه تبر شکسته برگ و ریشه مو

سوزونده آفت غرور از حالا تا همیشه مو

کاش که میون من و تو ، تو اون روزا حصار نبود

هیچی میونمون به جز دلای بی قرار نبود

انگار که تقدیر نمی خواست ، تو در کنار من باشی

منم بهار تو باشم ، تو هم بهار من باشی

 یه خلوت ساکت و سرد انگار اسیرمون شده

نمی شه فکر دیگه کرد ، ما خیلی دیرمون شده

تقصیر هردومون بوده ، ما عشقو نشناخته بودیم

فقط یه قصر کاغدی ، تو رویامون ساخته بودیم

باید یکی از ما دوتا ، غرورو می گداشت زیر پا

آروم به اون یکی می گفت : یه عاشق واقعی باش

حالا که من تنها شدم ، قدر چشاتو می دونم

ولی نمی شه کاری کرد ، همیشه تنها می مونم

کاش توی دنیا هیچ کسی ، قربونی غرور نشه

راه دوتا پرنده کاش هیچ روزی از هم دور نشه

 و چشمان گریانم ، نابینا گشته

 هچ کس دلش برای تنهایی ماه نمی سوزد !!!

 هچ کس نمی خواهد باور کند

  که ماهی قرمز خانه مادربزرگ خواهد مرد !!!

 هیچ کس برای پرپر شدن شقایق خانه مان اشک نمی ریزد!!

 هیچ کس به سراغ غمگین ترین عاشق دنیا نمی آید !!!

 دلم تنهاست ، روحم تنهاست

 احساسم شکسته شده و خنجر فرورفته از قلبم خارج نمی شود

 هیچ کس زیر بازوان ناتوانم را نمی گیرد تا زمین نخورم

 هیچ کس سراغ من را نمی گیرد !!

 هیچ کس !!

من پروردگار هستم و امروز به همه مشكلات تو رسيدگي مي كنم. به ياد داشته باش كه من هيچ نيازي به تو ندارم. چنانچه زندگي تو را در موقعيتي قرار داد كه در توان تو نبود، پس هيچ كوششي براي حل آن نكن. فقط آن را به من واگذار كن و در صندوق! نامه اي به خداوند بيانداز!!

گره همه آن مشكلات باز خواهد شد، البته در مجراي زماني من. زماني كه آن را به صندوق انداختي با نگراني و دلواپسي هاي خود بر آن تمركز نكن . در عوض، به همه چيز هاي خوبي كه داري فكر كن. چيزهايي كه موهبت هاي زندگي محسوب مي شوند.

چنان كه خود را در ترافيك سنگين خيابان يافتي كه هيچ گونه راه فراري ندارد، نااميد نشو. بدان مردمي در اين جهان زنگي مي كنند كه حتي داشتن اتومبيل شخصي و رانندگي كردن را در خواب هم نمي بينند.
چنان چه يك روز كاري را سپري كردي، به كسي فكر كن چه چند سال است بيكار است.

چنانچه در روابط عاطفي خود دچار ياس و نااميدي شدي، به كسي فكر كن كه هيچگاه طعم دوست داشتن و دوست داشته شدن را نچشيده است.

اگر غصه مي خوري كه تعطيلات آخر هفته خراب شده است، به زني فكر كن كه براي سير كردن شكم بچه هايش هفت روز هفته را روزي 12 ساعت در حال انجام كاري طاقت فرساست.

اگر اتومبيلت در وسط جاده خراب شد و تو كيلومترها دور تر از شهر مانده اي، به شخصي فكر كن كه معلول و ناتوان است و در آرزوي پياده روي.

چنانچه در آينده موي سپيدي بر سرت ديدي، به زني فكر كن كه مبتلا به سرطان است و در حال شيمي درماني و آرزوي نگاه كردن در آينه و مرتب كردن موهايش را دارد.

اگر دچار ضرر و زيان شدي و با خود فكر كردي كه اين چه زندگي اي است، از خودت برس كه هدف و مقصودت در اين زندگي چيست؟

شكر گذار باش زيرا افرادي در اين كره خاكي زيسته اند كه حتي فرصت دوباره اي نداشته اند و خيلي زود چشم از اين دنيا فروبسته اند.

اگر خود را قرباني جهالتها، حقارت ها، تند خويي ها و سستي هاي ديگران يافتي به ياد داشته باش كه:
«ممكن بود تو خود يكي از آن ها باشي»

شايد اين خلوت من كوچ كند

به شب پروانه

به صداي نفس شهنامه

به طلوع اخرين افسانه

و غروبي كه در ان

نقش ديوانگي يك عاشق

بر سر ديواري پيدا شد.

خلوتم را نشكن

خلوتم بس دور است

ز هواي دل معشوق سهند

خلوتم راه درازي ست ميان من و تو

خلوتم مرواريد است به دست صياد

خلوتم تير وكماني ست به دست سحر

خلوتم راه رسيدن به خداست

خلوتم را نشكن

گیرنده:؟؟            آدرس :؟؟            کد POSTI:روزهای فراموشی

تقدیم به آنکه آستان مهرش هرگز در در آستان قلبم غروب نخواهد کرد .

امشب تما م ستاره های آسمان  با من گریه می کنند. امشب اشکی از چشمی

 می ریزد.امشب قلبی می شکند و صدای شکستنش به آسمانها می رود .اما

نمی دانم چرا به گوش خدا نمی رسد.من صدای شکسته شدن قلبم را شنیدم.

نمی دانم خدایی هست اگر هست چه خدای خاموشی.از این همه خاموشی دلم می گیرد

دوست دارم فریاد بکشم .آخر با که بگویم درد این قلب شکسته را با که بگویم قلب

من عاشق قلبیست که با سنگ بیابان فرقی ندارد.  قلب من عاشق قلبی ست که اصلا

 قلب نیست.خدایا به من رحم کن  آنقدر کمرم خم شده که دیگر قدرت ایستادن ندارم

خدایا به او بگو  با تمام بدیهایش دوستش دارم.گر چه خیلی عذابم دادی،توهمیشه

در مقابل چشم های اندوه با ر و غمزده ی من  غرق در شادی های خود بودی.خوش

باش که شادیت را می خواهم .آرزو دارم تو را خوش ببینم.محبوبم تو راه زندگیت را

انتخاب کردی .آخ که تو چه حر فهایی به من زدی حرفهایی که فقط باری روی قلبم آورد.

تو همیشه با خود می اندیشی که من نفرینم را توشه ی راهت می کنم. اما افسوس نمی دانی

من هیچ وقت نه بدیت را خواسته ام و نه گفته ام.  وقتی با خود می اندیشم تو در چه خیالی

هستی و من در چه خیالی  خنده ام می گیرد.خند هایی که از گریه غم انگیز تر است .آری

محبوبم من روزهای سختی را از سر گذراندم .اما فراموش نکن که چشمان من همیشه در

کنار این درهای سرد و یخ بسته چشم به راه توست.چشمهای من آن همه اشک را بدرقه ی

راهت کرد تا به تو بفهماند که دوستت داردوتنها از تو بخواهد که نسبت به این چشمها بی

محبت نباشی.در این دنیا چشمان من آسمان و ستاره ها را می نگرد فقط به خیال اینکه چشمای

تو را میان آنها ببینم آخر ما همیشه در زیر آسمان با هم گفتگو می کردیم و با ز هم صبر می کنم

تا راهت را انتخاب کنی  برو برو راه زندگیت را دریاب.آنگاه من هم راهم را باز می یابم.ای کاش

آن قلب سنگینت که درون سینه ات جمع بسته است ذره ای  از قلب من خبر داشت وحس می کرد که

چه طور با تو یگرنگ و صادق بودم .ومن می بوسم قلبت را چرا که نمی خواست به دروغ با من باشد.

ياد قلبت باشد؛ يک نفر هست که اين جا

بين آدم هايي، که همه سرد و غريبند با تو

تک و تنها، به تو مي انديشد

و کمي،

دلش از دوري تو دلگير است....

مهربانم، اي خوب

ياد قلبت باشد؛ يک نفر هست که چشمش ،

به رهت دوخته بر در مانده

و شب و روز دعايش اينست؛

زير اين سقف بلند،  هر کجايي هستي، به سلامت باشي

و دلت همواره، محو شادي  و تبسم باشد...

مهربانم، اي خوب! ياد قلبت باشد؛

يک نفر هست که دنيايش را،

همه هستي و رؤيايش را، به شکوفايي احساس تو، پيوند زده

و دلش مي خواهد، لحظه ها را با تو، به خدا بسپارد....

مهربانم، اي خوب!

يک نفر هست که با تو

تک و تنها، با تو

پر انديشه و شعر است و شعور!

پر احساس و خيال است و سرور!

مهربانم، اي يار، ياد قلبت باشد؛

يک نفر هست که با تو، به خداوند جهان نزديک است

و به يادت، هر صبح، گونه سبز اقاقي ها را

از ته قلب و دلش مي بوسد

و دعا مي کند اين بار که تو

با دلي سبز و پر از آرامش، راهي خانه خورشيد شوي

و پر از عاطفه و عشق و اميد

به شب معجزه و آبي فردا برسي…

فقط برای یک بار                    بعدش خدا نگه دار . . .

تنهایی خیلی سخته              وقتی چشام به راهه

تنهایی خیلی تلخه                وقتی که بی تو هستم

دلتنگیام و بردار                     پیش خودت نگه دار

هر وقت که تنها شدی            منو به یادت بیار

داری میری نمی خوام             وقت تو رو بگیرم

این حرف آخر من                    دوست دارم  ،  دوست دارم  میمیرم

اگر چه نزد شما تشنه سخن بودم

کسي که حرف دلش را نگفت من بودم

دلم براي خودم تنگ مي شود آري

هميشه بي خبر از حال خويشتن بودم

نشد جواب بگيرم سلامهايم را

هر آنچه شيفته تر از پي شدن بودم

چگونه شرح دهم عمق خستگي ها را

اشاره اي کنم انگار کوه کن بودم

من آن زلال پرستم در آب گند زمان

که فکر صافي آبي چنين لجن بودم

غريب بودم و گشتم غريب تر اما

دلم خوش است که در غربت وطن بودم

روی شعرم ستاره می بارد

در سکوت سپید کاغذها

پنجه هایم جرقه می کارد

                                  شعر دیوانه ی تب آلودم

                                  شرمگین از شیار خواهش ها

                                  پیکرش دوباره می سوزد

                                  عطش جاودان آتش ها

آری،آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

                                  از سیاهی چرا حذر کردن

                                  شب پر از قطره های الماس است

                                  آنچه از شب به جا می ماند

                                  عطر سکرآور گل یاس است

آه،بگذار گم شوم در تو

کس نیابد ز من نشانه ی من

روح سوزان اه مرطوبت

بوزد بر تن ترانه ی من

                                  آه،بگذار زین دریچه ی باز

                                  خفته در پرنیان رویاها

                                  با پر روشنی سفر گیرم

                                  بگذرم از حصار دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم...تو...پای تا سر تو

زندگی گر هزارباره بود

بار دیگر تو...بار دیگرتو

                                  آنچه در من نهفته دریایی است

                                  کی توان نهفتنم باشد

                                  باتو زین سهمگین توفان

                                  کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو،می خواهم

بدوم در میان صحراها

سربکوبم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج دریاها

                                   بس که لبریزم از تو،می خواهم

                                   چون غباری ز خود فرو ریزم

                                   زیر پای تو سر نهم آرام

                                   به سبک سایه تو آویزم

آری،آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

 که همین دوست داشتن زیباست

اگه تو بخوای غرورمم می شکنم ؛ فقط تو تنهام نزار

اگه تو بخوای میمیرم برات ؛ فقط تو پیشم بمون

اگه تو بخوای تک تک ستار های آسمون رو می چینم برات ؛ فقط تو پیشم بمون

گلم تنهام نزار دیگه!...آخه من چه بدی در حقت کردم؟!...چرا تنهام می زاری؟...مگه خوبت نبودم؟!...

مگه تو نمی گفتی:اگه تموم دنیارم  به من بدن هیچ وقت تنهات نمی زارم!...پس چی شد؟!...خودت داری تنهام می زاری!...گلم ؛ مهربونم ؛ نازنینم مگه نمی دونی من بی تو نمیتونم زنده بمونم!...

مگه نمی دونی دلیل بودنم فقط تویی؟!

مهربونم پس چرا تنهام گذاشتی؟!...

سپس فعاليت پروانه متوقف شد و به نظر رسيد تمام تلاش خود را انجام داده و نمي تواند ادامه دهد.

آن شخص تصميم گرفت به پروانه كمك كند و با قيچي پيله را باز كرد.
پروانه به راحتي از پيله خارج شد اما بدنش ضعيف و بالهايش چروك بود.
آن شخص باز هم به تماشاي پروانه ادامه داد چون انتظار داشت كه بالهاي پروانه باز، گسترده و محکم شوند و از بدن پروانه محافظت كنند.

هيچ اتفاقي نيفتاد!

در واقع پروانه بقيه عمرش به خزيدن مشغول بود و هرگز نتوانست پرواز کند.

چيزي که آن شخص با همه مهربانيش نميدانست اين بود که محدوديت پيله و تلاش لازم براي خروج از سوراخ آن، راهي بود که خدا براي ترشح مايعاتي از بدن پروانه به بالهايش قرار داده بود تا پروانه بعد از خروج از پيله بتواند پرواز کند.

گاهي اوقات تلاش تنها چيزيست که در زندگي نياز داريم.
اگر خدا اجازه مي داد که بدون هيچ مشکلي زندگي کنيم فلج ميشديم، به اندازه کافي قوي نبوديم و هرگز نميتوانستيم پرواز کنيم.

من قدرت خواستم و خدا مشکلاتي در سر راهم قرار داد تا قوي شوم.

من دانايي خواستم و خدا به من مسايلي داد تا حل کنم.

من سعادت و ترقي خواستم و خدا به من قدرت تفکر و قوت ماهيچه داد تا کار کنم.

من جرات خواستم و خدا موانعي سر راهم قرار داد تا بر آنها غلبه کنم.

من عشق خواستم و خدا افرادي به من نشان داد که نيازمند کمک بودند.

من محبت خواستم و خدا به من فرصتهايي براي محبت داد.

« من به هر چه که خواستم نرسيدم …
اما به هر چه که نياز داشتم دست يافتم»

بدون ترس زندگي کن، با همه مشکلات مبارزه کن و بدان که ميتواني بر تمام آنها غلبه کني.

.

من نمیدانم آیا مرگ خوب است یا نه ٬ تلخ است یا شیرین ٬ اما گریه را چه کنم این هذیان پیاپی را ٬ در قلبم دردی است و دو اندازه اندوهی است که انتها ندارد ٬ دریایی است که ساحل ندارد و من دست و پازن این صیدم . من چه کنم در این مرداب و در این سرداب سراب آسا .

رو به همه جانب که کردم پوچ شدم .

خدایا آیا تو نیز مرا تنها می گذاری و رهایم می کنی و مرا بدست این تقدیر شوم می سپاری

من تورا می خواهم ٬ در این دنیا هیچ چیز مال من نیست . اما تو مال منی تو خدای منی تورا با هیچ چیز عوض نمی کنم . درست است که گاهی غافل میشوم از یادت و کاری می کنم که به گرداب نزدیک می شوم . اما من تورا دارم و مطمئنم روزی مرا نجات میدهی و نمی گذاری غرق شوم .

خدایا مرا نجات بده و به من کمک کن که هیچ گاه کسی را دوست نداشته باشم و همه کس را دوست داشته باشم

امشب بازهم در گوشه قلبم غم سرک می کشد . غمی به وسعت جانم همچون خون در رگهایم می گردد و می خواند آوایی جانگزا ٬ فریاد می کند  این منم سایه سار همیشگی وجودت...

من نمیدانم آیا مرگ خوب است یا نه ٬ تلخ است یا شیرین ٬ اما گریه را چه کنم این هذیان پیاپی را ٬ در قلبم دردی است و دو اندازه اندوهی است که انتها ندارد ٬ دریایی است که ساحل ندارد و من دست و پازن این صیدم . من چه کنم در این مرداب و در این سرداب سراب آسا .

رو به همه جانب که کردم پوچ شدم .

خدایا آیا تو نیز مرا تنها می گذاری و رهایم می کنی و مرا بدست این تقدیر شوم می سپاری

من تورا می خواهم ٬ در این دنیا هیچ چیز مال من نیست . اما تو مال منی تو خدای منی تورا با هیچ چیز عوض نمی کنم . درست است که گاهی غافل میشوم از یادت و کاری می کنم که به گرداب نزدیک می شوم . اما من تورا دارم و مطمئنم روزی مرا نجات میدهی و نمی گذاری غرق شوم .

خدایا مرا نجات بده و به من کمک کن که هیچ گاه کسی را دوست نداشته باشم و همه کس را دوست داشته باشم