می توانی تو بیا سر این قصه بگیر و بنویس

 این قلم این کاغذ اینهمه مورد خوب!!!!

 راستش می دانی طاقت کاغذ من طاق شده....

 پیکر نازک تنها قلمم زیر آوار غم و درد ببین خرد شده!

 می توانی تو بیا سر این قصه بگیر و بنویس....

 می توانی تو از وحشی طوفان بنویس!

 من دگر خسته شدم....

 راست گفتند می شود زیبا دید می شود آبی ماند!

 اما.... تو بگو گل پرپر شده را زیبایست؟رنگ مرگ آبیست؟

 می توانی تو بیا این قلم این کاغذ

 بنشین گوشه دنجی و از این شب بنویس

 بنویس از کمر بید شکسته و یک پنجره ساکت و بسته!

 از من! " آنکه این گونه به امید سبب ساز نشسته "

 هر جه می خواهی از این صحنه به تصویر بکش....

 صحنه ی  پیچش یک پیچک زشت دور دیوار صدا!

 حمله خفاشان!!

 جراتش را داری که ببینی قلمت می شکند؟

 کاغذت می سوزد؟

 من دگر خسته شدم. می توانی تو بیا

 این قلم این کاغذ اینهمه مورد خوب

 من دگر خسته ام از این تب و تاب

 تو بیا و بنویس.

جوری که تموم وجودتون ذره ذره بشه.........

هیچ میدونی چقدر درد داره؟!!!

اشتباه نکن منظورم شکست عشق نیست

بلکه شکست تموم وجودت در برابر یه حرف یه جمله ی بی اهمیت و ساده

من هم یه روزی شکستم .....به همین سادگی .......بی صدا....بدون حرف

حتی ناله هم نکردم .......نمیدونید چقدر درد داشت و چقدر .......

و چقدر دلم فریاد می خواهد و

چقدر دلم محتاج شده و ضعیف

محتاج یه نگاه ساده ........محتاج یه دوست .....یه دوست واقعی

ای کاش آدما احساس همدیگرو درک میکردن

ای کاش قدر همو می دونستن

و چقدر دلم میخواهد ببارم

                          و باز ببارم

                                  باز هم .........

تک وتنها بودم اما تو رو تنها نمی ذاشتم

چه سفرها باتو کردم چه سفرها تو رو بردم

دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم

دارم از تو می نویسم که نگی دوست ندارم

از تو که با یه نگاهت زیرورو شد روزگارم

دارم از تو می نویسم دارم از تو می نویسم دارم از تو می نویسم م م م م م م م م         

موقعه نوشتنو وخت اسم گذاشتنو کسی رو جز تو نداشتم کسی جز تو نمی ذاشتم

من تمومه قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه اون ازغصه ی توست اون ازغصه ی توست

باتو چه زندگیایی که تو رویاهام نداشتم

تک وتنها بودم اما تو رو تنها نمی ذاشتم

حتی من به آرزوهات تورو آخر می رسوندم

می رسیدی تو من اما آرزو به دل می موندم

هی می خواستم که بگم که بدونی حالمو

اما ترس و دلهره خط می زد خیالمو

توی گفتن ونگفتن از چه روزایی گذشتم

این قده رفتمو رفتم این قده رفتمو رفتم که هنوزم برنگشتم

من تمومه قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه اون ازغصه ی توست اون ازغصه ی توست

هر چی شعر عاشقونس من برای تو نوشتم

تو جهنم سوختم اما می نوشتم تو بهشتم

اگه عاشقونه گفتم عشقه تو باعثه شه

اگه مردم تو بدون چه کسی باعثه شه

آه ای زنی که لبهای مرا
از شرار بوسه ها سوزانده ای
هیچ در عمق دو چشم خامشم
راز این دیوانگی را خوانده ای
هیچ می دانی که من در قلب خویش
نقشی از عشق تو پنهان داشتم
هیچ می دانی کز ای عشق نهان
آتشی سوزنده بر جان داشتم
گفته اند آن زن زنی دیوانه است
کز لبانش بوسه آسان می دهد
آری اما بوسه از لبهای تو
بر لبان مرده ام جان میدهد
هرگزم در سر نباشد فکر نام
این منم کاینسان ترا جویم بکام
خلوتی می خواهم و آغوش تو
خلوتی می خواهم و لبهای جام
فرصتی تا بر تو دور از چشم غیر
ساغری از باده ی هستی دهم
بستری می خواهم از گلهای سرخ
تا در آن یک شب ترا مستی دهم
آه ای مردی که لبهای مرا
از شراربوسه ها سوزانده ای
این کتابی بی سرانجامست و تو
صفحه کوتاهی از آن خوانده ای ...

 گفت : اندازه جوهر خودكارم .

گفتم خيلي نامرديه .

 آخه جوهر
خودكارت كه يه روز تموم ميشه.

يه لبخندي زد و گفت:

خودكارم اصلا جوهر نداره!!